Definitie “gebruikte goederen”

Paardachtigen kunnen worden beschouwd als gebruikte goederen als ze voldoen aan de definitie van artikel 1A van Koninklijk Besluit nr. 53 van 23.12.1994. Gebruikte goederen worden gedefinieerd als de lichamelijke roerende goederen die in de staat waarin zij verkeren of na herstelling opnieuw kunnen worden gebruikt, andere dan kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen en antiquiteiten, en andere dan edele metalen, edelstenen en parels.

Voorwaarden, volgens aanschrijving nr. 1/1995

De belastingplichtige wederverkoper die de winstmargeregeling wenst toe te passen bij de wederverkoop van een paardachtig, moet het bewijs kunnen leveren, door alle middelen van het gemene recht doch uitgezonderd de eed, dat het paard een “gebruikt goed” betreft en dat de paardachtige hem binnen de Gemeenschap werd geleverd door één van de onderstaande personen:

• Een niet-belastingplichtige (particulier, niet-belastingplichtige rechtspersoon, …);
• Een andere belastingplichtige, voor zover de levering van de paardachtige door deze andere belastingplichtige overeenkomstig artikel 44, § 2, 13 van het Wetboek is vrijgesteld van de BTW;
• Een andere belastingplichtige, voor zover de levering van de paardachtige door deze andere belastingplichtige is vrijgesteld van de BTW krachtens artikel 56, § 2, van het Wetboek en het een bedrijfsmiddel betreft;
• Een andere belastingplichtige wederverkoper, voor zover deze levering door deze andere belastingplichtige wederverkoper overeenkomstig deze bijzondere regeling onderworpen is geweest aan de BTW.

De belastingplichtige wederverkoper dient aldus het “gebruik” van de paardachtige te kunnen aantonen in hoofde van zijn leverancier (bv. paardachtige gebruikt voor recreatie, sport, …).

In het geval van onderstaande situaties kan er GEEN gebruik gemaakt worden van de bijzondere winstmargeregeling, daar ze niet beantwoorden aan de definitie van gebruikte goederen:

• Slachtpaarden,
• Verkoop van een veulen onmiddellijk na de geboorte,
• Verkoop van een paard dat nog niet voor zijn uiteindelijke bestemming als rijpaard, recreatiepaard, enz., werd gebruikt.

Het bewijs dat het een “gebruikt” paardachtige betreft in hoofde van de leverancier van de belastingplichtige wederverkoper kan worden geleverd door middel van een geheel van overeenstemmende stukken. Deze stukken kunnen onder meer zijn:

• De overeenkomst, gesloten tegen betaling met een persoon, die zich tegenover de eigenaar van de paardachtige verbindt om de paardachtige te stallen en te verzorgen in een stal dat hij ter beschikking stelt;
• Het contract betreffende genomen rijlessen met de paardachtige;
• Betalingsbewijzen betreffende bovenstaande diensten;
• Een factuur van de aankoop van de paardachtige door de leverancier van de belastingplichtige wederverkoper;
• Enz.

Elementen die ertoe bijdragen te bewijzen dat de paardachtige werd verkregen van één der beoogde personen kunnen eventueel worden geleverd door middel van het systeem van de erkende stamboeken indien het om een in België geregistreerd paardachtige gaat.

Ten aanzien van particulieren die geregeld paardachtigen verkopen, dient te worden nagegaan of deze niet dienen te worden aanzien als BTW-belastingsplichtigen.

Praktische toepassing van de beslissing betreffende “gebruikte goederen”.

Paardachtigen die reeds een aantal jaren oud zijn en reeds een aantal jaren bereden en gebruikt zijn (veulens komen dus niet in aanmerking) en die door een particulier verkocht worden aan een manegehouder, kunnen nadien – wanneer die manegehouder deze paardachtigen verder verkoopt – verkocht worden met een “BTW over de winstmarge”.

Stel (fictief): een manegehouder koopt een paardachtige aan bij een particulier voor 100 euro en verkoopt deze paardachtige een jaar later voor 110 euro, dan moet die manegehouder slechts BTW betalen op de extra 10 euro en niet op het volledig bedrag van 110 euro.
De reden hiervoor is vrij eenvoudig. Er wordt een paardachtige aangekocht bij een niet BTW-plichtige particulier. Deze laatste had door zijn statuut geen recht op aftrek van de BTW bij aankoop, verzorging, e.d. Er is dus een niet-aftrekbare BTW die altijd blijft “hangen”. Indien de wetgever de manegehouder zou verplichten, de BTW op de volledige verkoopprijs te heffen (in dit geval 110 euro), dan zou de overheid een belasting op een belasting heffen of zou men BTW heffen op een niet aftrekbare BTW die ooit is blijven “hangen”. Dat is evenwel niet de bedoeling.

Daarom bestaat er een regelgeving omtrent “herbruikbare goederen“. Er moet dus door de professional (de manegehouder, de handelaar,…) slechts BTW worden aangerekend op zijn winstmarge. Als er geen winstmarge is, is er ook geen BTW aan te rekenen. Dit verzacht voor een deel de verzuchtingen van het 21 %-tarief omdat i.p.v. van 21% op 110 euro, er nu slechts 21 % op 10 euro aangerekend dient te worden. De Federale Overheidsdienst Financiën roept de sector op om van deze mogelijkheid – die reeds meerdere jaren bestaat – gebruik te maken.